gracie’s blog

“bakit?” isang tanong na palagi kong nababanggit simula pa sa pagkabata ko. kadalasan napipikon na sakin ang nanay ko, kakatanong ko ng bakit. ang kulit daw ng lahi ko. at sa edad kong ito, ganun pa rin ang tanong ko. pero mas madalas, anga mga tanong ko ay walang kasagutan. eh ano ba gagawin mo pag wala kang maisagot sa sarili mong katanungan? magtatanong ka ba sa iba? ang tanong (na naman!) ay maaari mo rin bang itanong sa kanila ang iyong tanong? dumadami na tuloy ang katanungan mo. lalong sasakit ang ulo mo. pwede ding uupo na lang ako sa ilalim ng puno sa bukid at maghihintay na bumagsak ang bayabas sa ulo ko. parang si newton. at bigla kang magkaron ng epiphany (ano nga sa tagalog ‘to?!) sa mga bagay bagay.

pagod na ako kaiisip sa mga tanong kong walang kasagutan. sa mga pangyayaring di ko maaaring pigilan. kung saan ako dalhin ng ihip ng hangin, dun na lang ako pupunta. di na manlalaban, di na mag iisip. para que pa? eh pagdating naman sa kahuli hulihan, mag isa ka pa rin namang tatahakin ang buhay. lahat ng suliranin mo, lahat ng mga pasanin mo sa buhay ikaw at ikaw rin lang ang magdadala. kung aasa ka sa iba, madagdagan lang ang listahan mo ng mga taong nagpasakit sa puso mo. di na lang.

ano na ba ang sinasabi ko?! wala na yatang saysay. alas sais na kasi ng umaga, di pa rin ako makatulog. matutulog pa kaya ako? o lalabas muna para sumimoy ng sariwang hangin? tama. dun sa aking paboritong lugar sa dalampasigan ng heishijiao ihihinga ko ang lahat ng sama ng loob ko. isusulat sa tubig sa pag aasang mawawala silang lahat na parang bula…

i have been trying to post something (of significance) or postable (if there is such a word, hehe). there are and still are so many topics in my head but thoughts are racing and my fingers can type only as fast as a snail. in fairness naman, di ako single finger typing like my ati (peace tayo ati! bati pa rin kayo inday kahit nasa alemanya ka na). my thoughts race through my head and vanish as soon as a new thought comes in. memory gap kaya? sundin ko kaya ulit ang payo ng ati ko? bumili na kaya ako ng sustagen premium? hahaha! i’m not that old naman di ba mga prends ko? (sumagot kayo ng maayos or else wala na kayong technical support!) manakot ba naman.

kainis kase ang night shift. i’ve already established a pattern of sleeping, exercising after work tas guluhin ba naman ako ng PM ko the following day para sabihing, “you’re schedule has changed. you’re supposed to be on your holiday today”. syempre nagulantang ako! pero dapat poise pa rin. sabi ko na lang i have a meeting today and i need to do admin tasks pa. lusot! wahaha! pero p@ksyet talaga! sayang! pwede pa sana akong matulog nun! hehe.

so isip ko na lang, i’ll write a poem. got my pen and scratchpad, had some ideas, but i guess the i couldn’t exactly say the things i want to say and with the right words. then biglang nagkabisita ako. syempre takbo ako para magsuot ng mas disenteng damit.  bitin talaga lahat ng gusto kong gawin.

then i planned on going to the gym. i always couldn’t make it for some other reason *waah!* kainis talaga. bat laging bitin?

oo wala pa rin akong maisip. walang maisip na worth it na isulat sa blog ko, hahaha!

still working at this ungodly hour. my mind wanders off to emerald colored waters, sitting on the beach thinking of nothing but the wind touching my whole body. nothing can make you think of vacation more than when you’re working your @ss off. i stare at the server screen changing, refreshing itself as fast as it can while i wish that i am staring at a sunset somewhere in a secluded island by myself, with a bottle of wine in one hand thinking of the mundane aspects of life. no worries, no deadlines, so project managers that you have to impress, no outages, no conscious time management (lest you find yourself working beyond the estimated outage time), no audits, no cases, no overtime. *sigh* wished life is that simple.

probably after this cloning activity, and extended working hours, would earn me some slack over my PM’s micromanaging habits. please!

… i can see the sunrise… i’m dreaming… ay hindi pala. dahil pasikat na ang araw sa labas (oh yes dear, the sun rises at around 4am in northern china). sabagay, this sunrise is better than not seeing any sunrise at all…

goodmorning sunshine!